Home கலை இலக்கியம் நூற்றாண்டுகளின் ஒற்றைக் கேள்வி

நூற்றாண்டுகளின் ஒற்றைக் கேள்வி

22 second read
0
2,071

தலைசாய்த்து நீரருந்தும்

சிறு பட்சியைப் போல

வீட்டின் முற்றத்தில்

அமர்ந்திருந்த அப்பாவிடம் கேட்கிறேன்

நீர்நாயின் நனையாத தோலென

மினுமினுக்கின்றன அவர்  கண்கள்

உள்ளுக்குள் உடைப்பெடுத்தாலும்

காட்டிக்கொள்ளாமல் நிற்கின்றேன்

உடலின் குப்பியில் விஷத்தை இட்டாற்போல்

வலி பெருகுகிறது

உள்ளங்கையை முறமாக்கி

சலித்தெடுத்த மண்ணை

ருசிபார்த்த காலந்தொட்டே

கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்

பதில் சொல்வாரில்லை.

 

 

ஒட்டுப்போட்ட சக்கரமென

தும்பியைப் பிடித்துக் களித்த பருவத்திற்கு

உருண்டோடுகிறது அவர் மனம்

வலி பிசகாமல்

அவரும் அவரப்பாவிடம் கேட்டது

நினைவிலாடும் போலிருக்கிறது

அப்பாவும் அழுகிறார் நானும் அழுகிறேன்

 

 

இதயத்தின் ஒற்றைக் கப்பியில் கட்டப்பட்ட

கேள்வியின் ஊஞ்சல்

காலத்தின் இருபுறமும் சென்று வருகிறது

பதிலின்றி பதில் சொல்வார் எவருமின்றி

சற்று தொலைவில் சொப்பு வைத்து

தனியே விளையாடும் என் மகள்

உதட்டின் விளிம்புக்குள் துக்கத்தை மடித்து

அதே கேள்வியைக் கேட்கிறாள் என்னிடம்

சேரி ஊராகாதா அம்மா?

Load More Related Articles
Load More By sridhar
  • அறிவின் ஊற்று

    உமது உருவப்படம் பார்க்கையிலும் ஊற்றெடுக்கும் எமது அறிவின் தாகம். வானம் வழுக்கி விழுந்ததென …
  • தீண்டத்தகாதவன்

    உனது மயிரை உனக்கு சிரைக்கத் தெரியாது உனது செருப்பை உனக்கு தைக்கத்தெரியாது உனது நெல்லை உனக்…
  • இவரே தமிழ்த் தாத்தா!

    ஓதியுயர் மெய்ஞா னங்கள் உலகினிலே புத்தர் தந்தார்! போதிமரம் அமர்ந்த காலை புத்தரெனும் அறிவன் …
Load More In கலை இலக்கியம்

Leave a Reply

Your email address will not be published.