Home கலை இலக்கியம் நூற்றாண்டுகளின் ஒற்றைக் கேள்வி

நூற்றாண்டுகளின் ஒற்றைக் கேள்வி

0
0

தலைசாய்த்து நீரருந்தும்

சிறு பட்சியைப் போல

வீட்டின் முற்றத்தில்

அமர்ந்திருந்த அப்பாவிடம் கேட்கிறேன்

நீர்நாயின் நனையாத தோலென

மினுமினுக்கின்றன அவர்  கண்கள்

உள்ளுக்குள் உடைப்பெடுத்தாலும்

காட்டிக்கொள்ளாமல் நிற்கின்றேன்

உடலின் குப்பியில் விஷத்தை இட்டாற்போல்

வலி பெருகுகிறது

உள்ளங்கையை முறமாக்கி

சலித்தெடுத்த மண்ணை

ருசிபார்த்த காலந்தொட்டே

கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்

பதில் சொல்வாரில்லை.

 

 

ஒட்டுப்போட்ட சக்கரமென

தும்பியைப் பிடித்துக் களித்த பருவத்திற்கு

உருண்டோடுகிறது அவர் மனம்

வலி பிசகாமல்

அவரும் அவரப்பாவிடம் கேட்டது

நினைவிலாடும் போலிருக்கிறது

அப்பாவும் அழுகிறார் நானும் அழுகிறேன்

 

 

இதயத்தின் ஒற்றைக் கப்பியில் கட்டப்பட்ட

கேள்வியின் ஊஞ்சல்

காலத்தின் இருபுறமும் சென்று வருகிறது

பதிலின்றி பதில் சொல்வார் எவருமின்றி

சற்று தொலைவில் சொப்பு வைத்து

தனியே விளையாடும் என் மகள்

உதட்டின் விளிம்புக்குள் துக்கத்தை மடித்து

அதே கேள்வியைக் கேட்கிறாள் என்னிடம்

சேரி ஊராகாதா அம்மா?

Load More Related Articles
Load More By sridhar
  • எல்லோரும் சமமென்கிறாய்

    ‘எல்லோரும் மனிதர்கள் தான்எல்லோரும் சமமென்கிறாய்என்னய்யாவின் பெயருக்குப்பின்வெற்றிடமிருக்கஉ…
  • நீயும் நானும் ‘இந்து’

    மூங்கில் குழாய் வழியேகொட்டாங்குச்சியில்தேநீர் தந்தவன்;சானிப்பால் குடிக்கச் செய்துசவுக்கால்…
  • மிக மிகச் சாதாரணமானவை

    மேலவளவில் படுகொலை செய்யப்பட்ட என் அண்ணன்களுக்கு வீர வணக்கம். அகன்ற நிழல்பரப்பி உயர்ந்திருக…
Load More In கலை இலக்கியம்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Check Also

எல்லோரும் சமமென்கிறாய்

‘எல்லோரும் மனிதர்கள் தான்எல்லோரும் சமமென்கிறாய்என்னய்யாவின் பெயருக்குப்பின்வெற்றிடமிருக்கஉ…